Ένας χρόνος ”πολίτης”…

Σαν ψέμματα μου ακούγεται και μου φαίνεται. Σαν σήμερα, πέρυσι ξημέρωνε μια πολύ ξεχωριστή μέρα.

Το τέλος μιας πολύ ξεχωριστής θητείας είχε έρθει. Μιας θητείας που ξεκινούσε στις 10 Φεβρουαρίου 2009 και ήταν αρχικά προγραμματισμένη να διαρκέσει 12 μήνες, αλλά λόγω της σταδιακής μείωσης ”κουτσουρεύτηκε” κατά ένα μήνα. Μιας θητείας που ξεκίνησε με την κατάταξη στο στρατόπεδο Ανδρέα Καλίνσκη στη Νέα Πέραμο Αττικής (”Μεγάλο Πεύκο”), συνεχίστηκε στην 35 Μοίρα Καταδρομών στην Κύπρο και τελείωσε με τον επαναπατρισμό τον τελευταίο μήνα, ξανά στο Μεγάλο Πεύκο.

Τι έμεινε από όλη αυτή την περιπέτεια? Αναμφίβολα πολλά. Αναλογιζόμενος ότι το να υπηρετήσω την πατρίδα όντας μέλος των Ειδικών Δυνάμεων ήταν μια προσωπική και συνειδητή επιλογή, σίγουρα διακαιώθηκα. Έζησα εμπειρίες αξέχαστες αφού κατά τη διάρκεια  αυτής της θητείας γυμνάστηκα σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά. Συμμετείχα σε αντικείμενα εκπαίδευσης πολύ ενδιαφέροντα, αποκλειστικά για Καταδρομείς. Συμμετείχα στην επίπονη για τους Καταδρομείς περίοδο των ΛΥΒ από όπου απέκτησα τον βαθμό του Δεκανέα. Και φυσικά συμμετείχα σε έναν μεγάλο αριθμό ασκήσεων όπου δοκιμάστηκε η σωματική και ψυχική αντοχή και υγεία μου πολλές φορές σε επικίνδυνο βαθμό, σε όλες τις καιρικές συνθήκες, σε όλες τις ώρες της ημέρας και σε ένα περιβάλλον που θα το έλεγε κανείς κινηματογραφικό, τα άγονα και πολλές φορές αφιλόξενα βουνά τις Κύπρου. Στην τελική, ακόμη και σε εμένα που στον στρατό υπηρέτησα σχετικά μεγάλος, άφησε την εντύπωση ότι αυτός ο ένας χρόνος δεν πήγε εντελώς χαμένος…

Από την ίδια πύλη λοιπόν που είχα παρουσιαστεί 11 μήνες πριν, από την ίδια βγήκα σαν σήμερα ένα χρόνο πριν. Ξυπνώντας εκείνη την ημέρα πάνω στο ίδιο κρεβάτι στο οποίο κοιμόμουν όταν ήμουν νέος. Ήταν τόση η ανυπομονησία μου όταν πήρα το χαρτί, που δεν πήγα καν πίσω στο λόχο να χαιρετήσω τις σειρές μου. Είχα ήδη μαζέψει τα  πράγματά μου και μαζί με άλλους δυο πήγαμε κατευθείαν πρός την πύλη στην οποία με περίμενε ο πατέρας μου, ο οποίος 11 μήνες πριν με είχα συνοδέψει μέχρι αυτή. Και την πέρασα, έχοντας τον τιμημένο πράσινο μπερέ, τα καταδρομόσημα και την δάφνη του διακεκριμένου Καταδρομέα στην τσάντα, αφού πλέον είχα τυπικά απολυθεί. Τυπικά όμως, γιατί ουσιαστικά ο Καταδρομέας δεν απολύεται ποτέ…

Ο Deco στον Παναθηναικό?

Με τα λεωφορεία να αποφασίζουν επιτέλους να κινηθούν, έστω για να μεταφέρουν τους διαδηλωτές για τις σημερινές πορείες διαμαρτυρίας, αποφάσισα να πάω να κάνω κι εγώ μια μεσημεριανή βόλτα. Επιστρέφοντας λοιπόν, έπεσε το μάτι μου σε ένα περίπτερο και ως γνήσιος λαθραναγνώστης, κοίταξα τις αθλητικές εφημερίδες με την προσοχή μου να τραβάει ο πηχυαίος τίτλος φίλα προσκείμενης στον Παναθηναικό εφημερίδας που έλεγε για πιθανή μεταγραφή του Deco στον Παναθηναικό. Η αντίδρασή μου ήταν να μπω σε σκέψεις για το κατά πόσο θα αξίζει αυτή η μετακίνηση, αν τελικά γίνει και δεν είναι ένα πρόωρο άνοιγμα την μεταγραφικής περιόδου Ιανουαρίου με ένα ψαρωτικό όνομα…

Ο Deco με την φανέλα της Barcelona

 

Παίχτης με μεγάλη καρίερα, σίγουρα. Το αποδικνύουν τα περάσματά του από Corinthians, Benfica, Porto, Barcelona, Chelsea και από το 2010 Fluminense. Με 75 συμμετοχές και 5 γκολ στην εθνική Πορτογαλίας, της οποίας είναι υπήκοος. Πραγματικά αξιοζήλευτο παλμαρέ για έναν παίχτη, σε πολλές από τις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου μας. Ιδιαίτερα τεχνίτης, γνήσιο 10άρι, οι ποδοσφαιρόφιλοι τον έχουμε παρακολουθήσει πολλές φορές σε παιχνίδια Champion’s League κυρίως, και μας έχει χαρίσει αρκετές στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας με την τεχνική του κατάρτιση, έμφυτη (Βραζιλιάνος γαρ).

Στην όχι και τόσο ποδοσφαιρικά γόνιμη ηλικία των 33 ετών που βρίσκεται τώρα όμως, μπορεί ακόμα να προσφέρει? Εδώ είναι η απορία. Και αν πούμε ότι αναμφίβολα μπορεί λόγω ποιότητας, το ερώτημα τίθεται αλλιώς, έχει την όρεξη? Το ότι προτίμησε να πάει, μετά την φυγή του από την Chelsea στην οποία τον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του ήταν περισσότερο αναπληρωματικός, να παίξει στο πρωτάθλημα της πατρίδας του, δείχνει σαν να αυτο-συνταξιοδοτείται. Αυτό σημαίνει ότι προτιμά να παει κάπου που θα τον λατρεύουν σαν θεό, παρά κάπου που θα μπορούσε να παίξει έστω κάποια τελευταία χρόνια γόνιμης μπάλας σε κάποια ευρωπαική ομάδα, περισσότερο ανταγωνιστική.Αυτό σε συνδυασμό ότι οι Βραζιλιάνοι χαφ δεν έχουν και την ατελείωτη δίψα για πρωταθλητισμό μετά τα 30 (ορισμένοι και πριν από αυτά) μας βάζουν σε σκέψεις…

Το αν ο Παναθηναικός θέλει να καλύψει την θέση αυτή με κάποιον έμπειρο παίχτη βλέποντας ότι δεν μπορεί να καθιερωθεί σε αυτή λόγω τραυματισμών ο Νίνης, ή αν θέλει απλά να ρίξει στάχτη στα μάτια των οπαδών για την αναιμική εικόνα του στα ματς πρωταθλήματος κάνοντας μια μεταγραφή ”αεροδρομίου”, είναι κάτι που δεν το γνωρίζουμε. Ευχόμαστε πάντως, αν έρθει ο παίχτης, να είναι τόσο ποιοτικός, όσο υπόσχεται το όνομά του…

Machete

Και μόνο το ότι την ταινία σκηνοθετεί ο Robert Rodriguez ήταν ένας καλός λόγος για να τη δω. Το ότι ο συγκεκριμένος τύπος είναι ”παιδί” του Tarantino (προσωπικός μου μύθος) με έκανε να βάλω την ταινία στη λίστα με τις άχαστες. Ακόμα ένας καλός λόγος ήταν η φάτσα του πρωταγωνίστη Danny Trejo.  Μια γνήσια εγκληματική φυσιογνωμία, μια φάτσα που την βλέπεις και δεν την ξεχνάς (και κάνεις να κοιμηθείς 2 μέρες), τατουάζ αλα Τζιμπρίλ Σισέ. Και ένα πλουσιότατο παλμαρέ φυλακίσεων, συλλήψεων, ναρκωτικών κλπ να τον ακολουθεί. He is my man.

Το τρέιλερ της ταινίας απλά ενίσχυσε την επιθυμία μου να το δω. Δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα. Η ταινία με δικαίωσε, ήταν καλή. Ο πρωταγωνιστής ήταν όπως τον περίμενα, αρκετά κακούργος, αιμοβόρος, σκληρός και …μπήχτης (αυτό δεν το περίμενα). Ομολογώ ότι σε κάποιες σκηνές, ειδικά σε αυτές που κουτουπώνει τις συμπρωταγωνίστριές του, θα ήθελα να τον ντουμπλάρω γιατί είναι και …κάποιας ηλικίας ο τύπος. Προτιμούσε για όπλο αντί για τα γνωστά Μ16 κλπ την machete (χατζάρα) του, όπως κάθε μάχιμος που σέβεται τον εαυτό του.

Γούσταρα ακόμη παρουσία Steven Seagal, αν και σε όχι μάχιμο ρόλο. Και βέβαια μοναδικό Robert de Niro, με all time classic ερμηνία σε όχι πρωταγωνιστικό ρόλο. Το μόνο που με χάλασε ήταν οι μάχες στο τέλος που ήταν υπερβολικά ψεύτικες, με όλους τους πρωταγωνιστές να μαζεύονται για να τα διαλύσουν όλα. Τέλος πάντων δεν μου χάλασε την συνολική καλή άποψη για την ταινία.

Και βέβαια κερδίζει μια θέση στην DVDοθήκη μου για όταν βγει βέβαια σε dvd.

Συγκεκριμένη σειρά επισκεψιμότητας site μετά το άνοιγμα του υπολογιστή.

Με το που ανοίξει, έχουμε ανάγνωση των emails. Μεγάλη στιγμη. Κατά κανόνα όταν δεν έχω mail είμαι χαρούμενος γιατί στην περίπτωσή μου ισχύει το no …mails good news. Επειδή συνήθως όταν έχω mail συνήθως αφορά το μεταπτυχιακό που κάνω και κάποια εργασία που μας ανατίθεται, κάποια αναπλήρωση χαμένου μαθήματος (που διάολε τώρα τελευταία είναι πολλά…), ή κάποιο deadline, καλύτερα να μην έχω mail, δεν πειράζει.

Ακολούθως έχουμε άνοιγμα sportfm.gr για ανάγνωση αθλητικών νέων. Όταν είναι Δευτέρα η διαδικασία αυτή μετατρέπεται σε μυσταγωγία, με ενδελεχές διάβασμα της διεθνούς και εσωτερικής επικαιρότητας…

Μετά έχουμε το διάβασμα του site της σχολής μου, όπου κοιτάω αν έχει βγει καμιά ανακοίνωση που να αφορά το οτιδήποτε.

Τελειώνοντας, καταλήγουμε στο facebook όπου πλέον, αφού έχουμε δει όλα τα άλλα έχουμε το χρόνο να το χαζολογήσουμε…

About the author…

Ο συγγραφέας είναι 26 χρόνων (στα 27…) γεννηθείς την 5/5/1984.  Ξεκινάει το blogging χωρίς να ξέρει και ο ίδιος γιατί.  Γεμίζει το 24ωρό του παραμιλώντας (χωρίς να τον βλέπουν ή να τον ακούν), παραληρώντας εσωτερικά και συγκρουόμενος συνέχεια και για ψύλλου πήδημα με …τον εαυτό του!

Χαμένο ποδοσφαιρικό ταλέντο, χορεύει, πηγαίνει γυμναστήριο. Έχει ξενυχτίσει αμέτρητες φορές εντός και εκτός σπιτιού, με παρέα ή και χωρίς. Έχει κάνει πολεμικές τέχνες, έχει πιεί αμέτρητα μπουκάλια ουίσκι, ενώ περιμένει πως και πως να χιονίσει για να πάρει τα βουνα για snowboard (κατά σύμπτωση, σήμερα χιονίζει…)

Και για να μην ξεχνιόμαστε, πραγματοποιεί το μεταπτυχιακό του στην Εφαρμοσμένη Οικονομική και Χρηματοοικονομική στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Ευχόμαστε να τον βρείτε τόσο αντιφατικό όσο βρίσκει και αυτός τον εαυτό του…